Kleine jongen op het strand

Kleine jongen op het strand

Je ligt als in je ledikant

Te slapen op je buik

De deur staat op een kier

En mama kijkt, de liefde welt

Op in haar hart

Het water van de zee heeft je

Gedragen en voorzichtig neergevlijd

De golven kabbelen en trekken

Zich discreet terug

Je mocht eens wakker worden

Slaap zacht, mijn kind, voor goed

En wees gerust

Kust de zee

De zolen van je schoenen

Je natte haar zwarter

Slaap zacht

En maak ons wakker

Appeloogst 2014- pommes de grâce

De tuin was er bij ingeschoten dit jaar. Alleen een dode forsythiastruik verwijderd. Het grasveld dankte z'n groene kleur aan het blad van paardenbloem en moest nodig gemaaid worden. Onkruid tussen de tegels. Het blad van de appelboom aangevreten. Niet eens leuke potten met eenjarigen, ik had er geen tijd voor (genomen). Wat je aandacht geeft groeit, zeggen ze. Ik heb dit jaar wel heel weinig aandacht voor de tuin gehad. 

En nu is het september, de zomer maakt een inhaalslag. De appels zijn rijp. En kijk wat een oogst: maar liefst 79 appels! Voorgaande jaren zaten we rond de 36 appels. Zelfs als je de twee mini-appeltjes niet meetelt, is het een record!

Zomaar gekregen. Niks voor gedaan. Genade appels. Extra veel. En tot mijn verbazing blijft de framboos ook vrucht geven. Die krijgt meer licht en lucht nu de forsythia weg is.

Soms moet je iets kappen, met wortel en al, om vruchten te kunnen plukken. Wat je aandacht geeft, groeit. Maar soms groeit er meer dan je verwacht. Pommes de grâce, gratis appels. Zomaar gekregen. Dat wordt genieten van appelmoes en appeltaart en... met aandacht natuurlijk!

Pannenlappen

Mijn zusje gaat op (nieuwe) kamers. Ze stuurt een verlanglijstje, wie heeft er nog wat over? Tussen de keukenmessen en ander spul staat ook: pannenlappen. Die haak ik wel voor je! In haar lievelingskleur donkerblauw. Patroon van Drops Design 

http://garnstudio.com/lang/nl/visoppskrift.php?d_nr=139&d_id=35&lang=nl

Ik gebruik wel dunnere katoen (RIO) en haaknaald 3,5 ipv 5. Dus ook een paar toeren extra om wel lekker grote lappen te krijgen. Dubbeldik, dus ook geschikt als onderzetter. 

Nog even snel een foto van het resultaat, in de avondschemering... Hoop dat ze vaak gebruikt worden!

Voetenwasser

'Laat mij het vuile werk maar opknappen' zegt de koning en hij knielt voor me neer. Hij pakt een teiltje water en een schone doek. 'Kom maar hier met je voeten, ik zal ze lekker wassen'. Wat?

Heer, mijn voeten zijn toch niet zo vuil?

Valt wel mee toch? Op wat

Zwart onder mijn nagels na

Nu ik het zie, ik zal mijn

Nagellak eens bijwerken

Hoogste tijd voor rood

Als bloed, de lak glimt

En verhult het vuil.

De rest was ik zelf wel 

Zelfreinigend ben ik

Schoon

Wat zegt u, Heer? Als niet

Mijn voeten, dan ook niet mijn

Hart?

Komt u als pedicure eelt schuren

Het eelt van mijn hart erbij

Dan ook heel mijn lijf Heer

Zet me onder de douche

Van uw genade, raak me aan

En pak mijn voeten maar

Schoorvoetend geef ik toe

Parfum maken

Zelf parfum maken, een meisjesdroom. Vanavond fietste ik met mijn dochter langs bloeiende rozenbottelstruiken vol knalroze en witte bloemen.
'Kom, even ruiken' zei ik en we stapten af.
Ik werd weer even het meisje van vroeger. Rozenbottelblaadjes in een jampotje met water, in de hoop, nee vaste overtuiging dat het parfum zou worden. Dagen stond het in de vensterbank. Het werd vies, bruin, water en een desillusie. Maar de magie bleef... zelf parfum maken!

Als ik iets wil meenemen uit mijn eigen opvoeding, dan is het wel de verwondering voor de natuur. En die verwondering, die wil ik mijn kinderen ook meegeven. Niet de desillusie, maar wel de magie.
Mijn moeder had het boekje 'Een handvol natuur' (-Susanne Stöcklin-Meier) in de kast staan. Ik kreeg het van haar bij de geboorte van mijn oudste.
Het 'recept' voor parfum is simpel:

* pluk bloemen (pioenrozen, aan het eind van hun bloei, of elke andere geurende bloem)
* doe de losse blaadjes in een jampotje
* giet er wat water op
* stamp met een stokje de blaadjes fijn, zodat het water kleurt.
* zeef de blaadjes er uit en bewaar het water (ahaa, nu snap ik het: dat heb ik vroeger niet gedaan!)
* maximaal 2 dagen bewaren (... en ik maar wachten tot het ging geuren) anders bederft het

"Attentie: de sappen kunnen niet gedronken worden!" staat er nog bij!

Dus wij vanavond aan de slag. Plukken, stampen, schudden, zeven. En nu staat het potje in de keuken, op de vensterbank. Of het lukt is de vraag. Maar wat is 'gelukt?' Ook hier geldt: het gaat niet om het resultaat maar om het proces. Samen parfum maken, gewoon geluk.
Morgen ruiken we of het al parfum is.

IJs-kunst

Nog voor de dooi invalt: ik heb weer een ijshart gemaakt. Zo leuk om te doen en zo simpel!

Vorig jaar maakte ik deze suncatcher: een ijshart met bloemen uit een oud boeket. Dit jaar had ik geen boeket staan en wilde ik iets vrolijkers, iets gekkers. Strijkkralen!
Ik moest mijn dochter wel beloven dat ze ze echt weer terugkrijgt als het ijs gesmolten is. En om te zorgen dat ze er niet een voor een uitvallen, hebben we ze samen aan een dun touwtje geregen.

Hoe maak je het:

• Neem een plastic bak, liefst een siliconen bakvorm (let er dan wel op dat je die voor het vullen op een stevige ondergrond zet, anders klotst het water eruit ;-)
• vul met wat je maar leuk vindt: bloemen, lintjes, (strijk)kralen, bessen enz enz
• leg een touwtje in een lus over de rand
• vul met water
• zet een nacht (of twee) buiten in de vrieskou. Of gewoon in je eigen vriezer
• haal em uit de vorm en hang em op.

Het mooist is het als de zon er doorheen kan schijnen. Mijn ijshart was vorige week al klaar, maar er was geen zon. Dus maar in de vriezer bewaard tot vandaag.  Eindelijk scheen er een bleek zonnetje.

Helaas brak de onderste punt van het hart af en kreeg ik de achterdeur niet open. Dan maar voorbuiten, tegen de schuur. Ben er toch blij mee.

Dat afgebroken stuk ijs aan een touwtje staat wel lekker dramatisch. Gelukkig niet symbolisch voor mijn eigen hart. Hier smelt je toch van?

Laat je het me weten als jij ook ijs-kunst hebt gemaakt?

Vakantievlinders of: het leven in 3D

september in Nederland
Daar komt het vlindertje weer tevoorschijn, precies op het moment dat ik wegloop met mijn fototoestel.
Al dagen probeer ik het koolwitje vast te leggen dat mijn lavendelplanten aandoet. Vooral s'morgens is het licht nu zo mooi. Septemberlicht is warmer en schuiner. Het maakt de witte vleugeltjes transparant en nog fragieler dan ze al zijn. Maar telkens ben ik net te laat.

augustus in Frankrijk
Van de camping naar het dorp is het een half uur lopen, een afdaling van 400 meter. Ik loop over de weg. In de berm: rijpe bramen, witte schermbloemigen. Prikkeldraad waarvan de bovenste draad verroest is, de onderste twee niet. Een wit-geel bloempje in een scheur van het asfalt. Een ieniemienie-rupsje op mijn broek. Heel veel details zie ik, alle prikkels komen binnen.

Mijn blik ontspant en gaat op oneindig. Ik kijk de weg af en opeens, vanuit het niets, dartelen honderden witte vlindertjes boven de berm. Ze fladderen, ruiken aan een bloem, vliegen weer weg, komen terug. Waren die vlinders er net ook al?
Alsof ik naar een 3D-plaatje kijk en na lang staren opeens de diepte zie.

Is dat niet vakantie? Dat je door te ontspannen opeens de vlinders in je leven weer ziet? Dat je dóór alle dagelijkse details die je blik vasthouden, opeens weer diepte ervaart.

Weer thuis in Nederland probeer ik de vlinders vast te houden. Vast te leggen met mijn camera. Na drie dagen tevergeefs proberen neem ik me voor nog één poging te doen: ik wacht een kwartier. Er komt geen vlinder meer.
Vlinders krijg je. Ephemeral things. Vluchtig, voorbijgaand. En dan kun je ze zien, of niet.
Kijk, en geniet. En zie (in deze tijd van spinnen) de rupsen niet over het hoofd.

Koninginnedag-2012

Vorig jaar haakte ik deze bloemen-haarspeldjes voor Koninginnedag. Dit jaar was ik er niet aan toegekomen. Mijn half-affe bloempje heb ik vanmiddag afgehaakt toen ik terugkwam van de vrijmarkt.
Het is dus wat mosterd na de maaltijd, maar je kunt ze natuurlijk ook dragen op 4/5 mei, of straks tijdens het EK. Of als je in een koningsgezinde bui bent... (of maak ze in andere kleuren).

Op verzoek hierbij het patroon van de bloem:
Tip: laat bij het wisselen van kleur de 'oude' draad nog een paar centimeter hangen.

* Zet een ketting op van 4 lossen (oranje), sluit in het rond met een halve vaste in de 1e van de lus.

* 1e toer (oranje): 4 lossen (= 1 stokje + 1 losse), dan in de cirkel *1 stk en 1 losse*. Herhaal tussen ** 5 x, sluit met een halve vaste op de 3e losse van het begin. Dit zijn 6 boogjes.

* 2e toer (blauw): *haak in elk boogje 1 half stokje, 1 stk, en 1 h.stk + 1 halve vaste*, sluit met 1 halve vaste op de 1e steek. Dit zijn 6 bloemblaadjes

* 3e toer: werk achter de bloemblaadjes, waarbij je de haaknaald van rechts naar links insteekt, onder elk stokje van de 1e toer: *1 vaste op elk stokje, 3 lossen*

* 4e toer (wit): haak in elk boogje *1 vaste, 3 stokjes, 1 vaste* en sluit met 1 halve vaste op de 1e vaste

* 5e toer steek achter de bloemblaadjes in en haak onder elke vaste van de 3e toer *1 vaste, 4 lossen*. Sluit met een halve vaste op de 1e vaste. Dit zijn 6 boogjes.

* 6e toer (rood): haak in elk boogje *1 vaste, 1 half stokje, 3 stokjes, 1 half stokje, 1 vaste*. Sluit met een halve vaste op de eerste vaste.

Door het werken met 4 verschillende kleuren heb je na afloop heel veel losse eindjes. Natuurlijk kun je ze allemaal netjes wegwerken, maar dat is niet mijn hobby. Mijn makkelijke oplossing voor alle losse draadjes: neem ze samen en maak er, dichtbij de bloem, een knoop in.
Op een speldje: neem haarspeldjes die stevig dichtknippen. (Gebruik 2 draadjes om de bloem aan een speldje te bevestigen (knoopje) en knip de rest kort af.

Ik haak met OnLine-katoen. Haaknaald 3,5.

Veel plezier ermee!

Pasen in de afvalbak.

Dit ei beschilderde ik op eerste Paasdag.

met op de achterkant: het voorhangsel, van boven naar beneden gescheurd

Nu ligt het in de afvalbak. Tussen de aardappelschillen en de verlepte bloemen

Kruis wordt compost

(Compost = bodemverbeteraar, levert voeding)

Pasen- Hij leeft!

 Omdat Hij leeft...

ben ik niet bang voor morgen!

 Mam, je hebt de Here Jezus gemaakt van je kunstwerk!

Hoe zie je dat dan?

Nou, aan dat, en ze wijst naar de 'doornenkroon'.

Vorig jaar maakte ik mijn kunstwerk van mergel. Ik noemde het 'Doorbraak'. 

Wat een doorbraak is Pasen!

Hij leeft, dat geeft uitzicht. We leven weer met Hoop

Aan de donker bloedrode ranonkels van Goede Vrijdag voeg ik nu juichend witte calla's toe. 

Want eens zullen de bazuinen klinken...

Vrolijk Pasen!

Goede Vrijdag - Stille Zaterdag

 Lord, I have done it oh! ask me not how

Woven the thorns for Thy tortured Brow

Yet in the midst of the torture and shame

Jesus the crucified, breathes my name!

Wonder of wonders, oh how can it be?

Jesus the Crucified pleads for me!

(John Stainer- The Crucifixion; The Mystery of the Intercession)

Voorjaar!

He he, het is Lente!

Een week geleden was er nog geen narcis te zien in de tuin. Door de late vriesperiode zijn de meeste narcissen tot snot bevroren, jammer. Eén dappere stengel stond nog recht op. Maar bloeien, ho maar.

Dus dan maar zelf een gehaakt. Het patroon komt uit het boek 100 bloemen om te haken en te breien van Lesley Stanfield.

Toen mijn dochter (bijna 4) mij bezig zag, dacht ze: dat kan ik ook! Een bloem maken! Haken kan ze nog niet (ze zou het wel willen). Maar knutselen kan ze als de beste. Dus voordat ik het door had, had ze helemaal zelf een bloem in elkaar geknutseld. Aan het eind van de dag stonden onze twee bloemen samen in een vaasje. 

Ik trots, zij trots, lekker samen.

Voorjaar is: zoveel dingen weer voor het eerst:

 Deze week zat ik voor het eerst in de tuin, en ja hoor, daar stond ie: die ene narcis kwam, aarzelend, toch met een gele knop.

 Een dag later: 

en nog een dag later. 

Heerlijk!

Dit is voorjaar:

De eerste was van het jaar die buiten hangt.

Dochterlief die de zandbak en de skippybal weer ontdekt.

De eerste knoppen aan de appelboom en de magnolia.

Een ekster die af en aan vliegt met takjes.

De eerste voorzichtige bloesem van de Forsythia.

Het gras dat groeit.

De eerste keer zonder jas buiten.

Sproetjes die wakker worden.

Genieten van kleine dingen.

Ik schreef dit een week geleden. Nog geen tijd gehad om te posten.

Inmiddels is het weer koud buiten. Maar dit voorproefje hebben we alvast gehad.

Stop het in een doosje, om ook in koude dagen na te genieten.

Vandaag eieieieieiendelijk de kerstverlichting maar eens uit de heg gehaald. Het is tenslotte bijna Pasen!

Fijn weekend!

Faux Amis - Verkeerde Vrienden

Vandaag strak naast de telefoon gezeten. Of andersom: de telefoon heeft naast mij gelegen. Vandaag werden de 10 gelukkigen gebeld die genomineerd zijn als winnaar van de Opium Verhalenwedstrijd 2012.
De telefoon is twee keer gegaan... helaas was het niemand van Opium.
Ben toch wel erg benieuwd of ik niet toevallig net nummer 11 was... van de 1800 inzendingen.
Zal ik nooit weten.
Maandag staat de winnaar in de Volkskrant. Hier alvast mijn bijdrage. Ben benieuwd naar je reactie.

Faux Amis – Opium Verhalenwedstrijd 2012

Vandaag is ze een jaar dood.

Vera.

Mijn Vera.

Mijn eerste Vera.

Vandaag laat ik mijn herinneringen even los. Morgen gaan ze weer terug, mijn hoofd in. Onwillekeurig strijkt mijn vinger langs mijn linker wenkbrauw. De geur van verschroeid haar.

Het begint als een ergernis. Van die onbenullige dingen; hoe lang ze met haar moeder belt. Dat ze haar jas gewoon ergens neergooit. Dat ze alwéér zit te Wordfeuden onder het eten. En van ergeren gaat het naar irriteren. En dan verder. Hij voelt de frons in zijn voorhoofd en schrikt van zijn constatering. Hij ergert zich alwéér. Nee, erger, hij begint zich te irriteren aan haar gedrag. Slecht teken. Zo begon het de vorige keer ook. Zo begon het einde. De alarmbellen rinkelen. Niet weer.

Ik ruik het water van de Oude Gracht. De grijze schimmellucht die in de sociëteit hangt, de werfkelder waar we één keer per week tot diep in de nacht bier dronken. Ik had die avond bardienst. Jij kwam binnen in het halfdonker. Je haar gaf licht. Een coup de foudre, Vera, dat was het. Mijn hart kreeg zo’n klap, een elektrocutie van liefde. Daarna is het snel gegaan. Jij was de ware voor mij. Binnen een jaar woonden we samen, ook al studeerden we allebei nog. Jij biologie, ik Frans. Geluk zonder bedreiging.

Dat hij zo snel na haar dood alweer een nieuwe vriendin had, dat was verkeerd. Vond men. Maar dat feit op zich was wel te begrijpen. Wie wilde alleen zijn? Maar dat hij uitgerekend met háár… met háár naam… Ze heette

Vera.

Zijn Vera.

Zijn tweede Vera.

Weer een Ware. Als faux amis, die uiterlijk hetzelfde lijken, maar verschillen in betekenis. Verkeerde vrienden. Gaat het dit keer goed?

Kortsluiting, dat zou het moeten lijken. Ik kon haar niet meer uitstaan. Onze levens waren zo gaan verschillen toen we eenmaal aan het werk gingen. Het begon met kleine ergernissen. En ik hield mezelf voor: geluk zonder bedreiging is geen geluk, dat is slechts domme verzadiging. Maar de bedreiging werd groter dan het geluk. De bedreiging zat in mijn hoofd. Licht ontvlambaar. Omgekomen bij een brand, stond er later in de krant.

Ik heb geen wroeging. Nee, dat is niet het goede woord. Vandaag sta ik mijn herinneringen toe. Ik ruik de geur van verschroeid vlees. Vera is aan het koken, mijn lievelingseten. Deze Vera is mijn vriendin.

Alkmaar, februari 2012

Marleen Kreiter

Stilgezet - 40-dagentijd 2012

‘En God beschikte een vis’[1]. Ken je het verhaal van Jona? Op de vlucht voor God, stapt hij op een schip. Zware storm, Jona wordt overboord gegooid, de zee wordt weer kalm. En precies op dat moment zwemt er een grote vis langs die Jona opslokt. ‘En God beschikte een vis’.  Zo werkt Hij: precies op het juiste moment grijpt Hij in.

Vasten. Dit jaar stond mijn hoofd er wel naar: bewust vorm geven aan de 40-dagentijd voor Pasen. Maar hoe? Ik was druk bezig met daarover na te denken.

Met een kop cappucino + plak #zelfgebakken marmercake... nadenken of en zo ja hoe ik ga #vasten. Wordt denken doen?

Like · · @marleen*** on Twitte · February 22 at 10:20am via Twitter

Het begon met een tweet. Wordt denken doen? Ik vroeg me dit af en zette het op Facebook, om reacties uit te lokken: als ik het opschrijf, is het echt, is het al meer dan alleen de gedachte. Dan moet ik er ook echt wat mee doen. Door het op Facebook te zetten, verplichtte ik mezelf om antwoord te formuleren, een beslissing te nemen.

Maar ik kwam er niet uit.

Ik zag mezelf nog niet echt vasten in de vorm van minder eten of minder snoepen. Dat neemt gewoon niet zo’n belangrijke plaats in, in mijn leven. Minder koffie zou sowieso wel goed zijn voor me, maar dat terzijde. Dat kan ik ook doen zonder de link met 40-dagentijd te leggen. Alsof vasten alleen tot doel heeft los te komen van verslaving. En als ik ergens van zou willen afkicken is het mijn Facebook-verslaving. Maar ik wil niet te rigoureus 'vasten'. Ben bang dat het dan juist een obsessie wordt (net als bij lijnen....je gaat juist meer aan die marmercake denken).

Het werd me langzaam duidelijker: vasten is niet alleen 1) iets minder doen of iets laten, maar ook en vooral: 2) de ruimte die daardoor overblijft, gebruiken om stil te staan bij of voor te bereiden op 'het geestelijke', in dit geval Pasen.

Het gaat er vooral om weer even stil te staan en los te komen van alles wat je zo druk bezig houdt. Dat stil staan, dat is de crux.

En God beschikte een griep. Twee dagen werd ik stilgezet. Geen koffie, geen Facebook. Alleen maar slapen en resetten. De zee werd weer kalm.

En ik besloot: ik ga niet vasten. Dit jaar niet. Ik sta al stil.

En als een bevestiging las ik, in de kathedraal van Brussel:

Revenez à moi

de tout votre coeur

car je suis

un Dieu de tendresse

Ik wens je een goede 40-dagentijd toe. En daarna vooral een Feestelijk Pasen!

Ben benieuwd of en zo ja hoe jij deze tijd invult…

---

[1] Jona 1 :17. In de Statenvertaling. In het Frans: l’Eternel fit intervenir un grand poisson. = deed ingrijpen